KKMiTO WTMiT ZUT

Wróć do >>> "Życia Katedry" <<<
Jubileusz profesora E. Skrzymowskiego



JUBILEUSZ 80-LECIA URODZIN i 67-LECIA PRACY ZAWODOWEJ I I NAUKOWEJ PROF. DR INŻ. EUGENIUSZA SKRZYMOWSKIEGO

dr inż. Tadeusz Graczyk
Zakład Technologii Okrętów
Wydział Techniki Morskiej
Politechnika Szczecińska


Prof. Eugeniusz Skrzymowski urodził się 23 czerwca 1925 r w Białej gm. Radzyń Podlaski, woj. bielsko-podlaskie. Dzieciństwo spędził w stronach rodzinnych z dala od morza, z którym tak głęboko związał później swe losy. Do 1939 r. ukończył dwie klasy liceum ogólnokształcącego w Radzyniu. W trudnym okresie okupacji kontynuował naukę na tajnych kompletach. Po stracie ojca uwięzionego w Oświęcimiu podjął pracę zarobkową w "Społem" i związał się z organizacją harcerską współpracującą z AK. Zagrożony dekonspiracją przeniósł się do Warszawy, gdzie nadal uczył się, pracował i współpracował z drużyną Szarych Szeregów. Na dwa dni przed wybuchem powstania został aresztowany w łapance ulicznej i wywieziony do obozu przejściowego koło Sochaczewa. Ucieczka z obozu, pobyt w Lesznie kolo Warszawy i w Częstochowie. Po wyzwoleniu wrócił do Radzynia, gdzie ukończył liceum i zdał maturę.
W 1945 r zrealizował młodzieńcze marzenia rozpoczynając studia na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. Już jako student III roku w 1948 r. rozpoczął pracę w Stoczni Gdańskiej. Na stanowisku asystenta kierownika wydziału budowy okrętów, uczestniczył w opracowaniach technologicznych pierwszych jednostek pełnomorskich typu "Sołdek" oraz trawlerów rybackich. Opracował technologię i organizację budowy oraz uruchomienie produkcji serii kutrów stalowych. Założenia przewidywały potokowo-pozycyjną budowę kadłubów kutrów, z wydajnością ciągu technologicznego 1 kuter w tygodniu. Uruchomienie produkcji potwierdziło przyjęte założenia.
W 1950 r. pełniąc funkcję kierownika wydziałowego biura fabrykacji, a później kierownika pochylni Stoczni Gdańskiej, prowadził zespół opracowujący produkcję pierwszych rudowęglowców spawanych oraz trampów o wyporności 5000 tdw.
Po ukończeniu studiów i uzyskaniu dyplomu magistra inżyniera w czerwcu 1951 r. został powołany na kierownika wydziału kadłubowego, a następnie na zastępcę szefa produkcji. W tym czasie intensyfikowano w Stoczni Gdańskiej produkcję statków oraz zainicjowano i rozwijano produkcję eksportową.
We wrześniu 1952 r. został powołany na stanowisko dyrektora Stoczni imn. Komuny Paryskiej w Gdyni. Stocznia ta, prowadząc remonty i budowę nowych jednostek, dała Mu możliwość zapoznania się z obu rodzajami produkcji. W produkcji remontowej obok szeregu remontów bieżących i klasowych wykonywano odbudowę statku m/s Dzierżyński (ex "Seeburg") zatopionego w wyniku działań wojennych. Prof. E. Skrzymowski był głównym autorem koncepcji technologii odbudowy tego statku.
W latach 1955-56 wspólnie z prof. J. Doerfferem zainicjował prace zmierzające do rozbudowy Stoczni im. Komuny Paryskiej w zakład wyspecjalizowany w budowie dużych jednostek.
Na początku 1957 r. przeszedł do pracy w Stoczni Szczecińskiej. Jako szef techniczny a później dyrektor techniczny opracował koncepcję odbudowy i modernizacji obiektów byłej stoczni "Wulkan", z wprowadzeniem nowego udźwigowienia pochylni. Koncepcja ta obejmowała również modernizację rejonu byłej stoczni "Odra" ze szczególnym uwzględnieniem procesów obróbki stali i prefabrykacji sekcji kadłuba. W kolejnych etapach rozwoju tej stoczni uczestniczył do 1986 r. jako konsultant Centrum Techniki Wytwarzania Przemysłu Okrętowego "Promor".
W okresie 1957-64, obok opracowań technologicznych i uruchomień szeregu typów statków, zainicjował i był głównym autorem opracowania blokowej budowy jednostek 10 i 14,5 tys. tdw dającej znaczne skrócenie cyklu budowy i możliwość zwiększenia stopnia integracji prac kadłubowych i wyposażeniowych. Praca ta stała się przyczynkiem późniejszej dysertacji doktorskiej.
W latach 1962-64 pełnił funkcję dyrektora Stoczni Szczecińskiej. Złożył rezygnację z tej funkcji na skutek konfliktów z ówczesnym kierownictwem politycznym województwa.
W 1964 r., w związku z zamiarem przejścia do pracy naukowej, został powołany na pełnomocnika przemysłu okrętowego, z zadaniem pomocy Politechnice Szczecińskiej w realizacji Uchwały 237/62 Rady Ministrów zobowiązującej resort szkolnictwa wyższego do uruchomienia kierunku okrętowego w tej szkole. I tak rozpoczyna się drugi etap pracy zawodowej Profesora E. Skrzymowskiego - pracy naukowej i dydaktycznej.
W 1966 r. na podstawie rozprawy pt. "Efektywność wielkoblokowej budowy statków 10-25 tys. tdw" Rada Wydziału Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej nadała Mu stopień doktora nauk technicznych.
W 1965 r., jako starszy wykładowca, został powołany na stanowisko kierownika Katedry Technologii i Projektowania Okrętów Wydziału Budowy Maszyn Politechniki Szczecińskiej. W lipcu 1966 r. Minister Szkolnictwa Wyższego powołął Go na stanowisko docenta etatowego w kierowanej przez Niego katedrze. Również w 1966 r. powierzono Mu funkcje prodziekana Wydziału Budowy Maszyn P.S. ds. studiów okrętowych.
W 1970 r. został powołany na dyrektora nowo utworzonego Instytutu Okrętowego Wydziału Budowy Maszyn. Z funkcji tej w końcu 1977 r. złożył rezygnację na skutek nieewłaściwej atmosfery w szkole oraz z uwagi na konieczność opieki nad ciężko chorą żoną.
W latach 1966 -1976 r. pełnił funkcję seniora budowy obiektów dydaktyczno-laboratoryjnych Instytutu Okrętowego. W wyniku działalności inwestycyjnej wybudowano w latach 1972-77 budynek główny instututu oraz dwie hale laboratoryjne o łącznej kubaturze ok. 54 tys.m3. Budynek ten jest dzisiaj siedzibą Wydziału Techniki Morskiej i Transportu.
Skoncentrowanie w funkcjach organizacyjnych na problemach rozwoju bazy i kadry doprowadziło do utworzenia i wydzielenia z rozwojowej Katedry Technologii Okrętów czterech zakładów i jednego zespołu jako samodzielnych jednostek organizacyjnych Instytutu Okrętowego.
Zainteresowania w dziedzinie tworzenia teoretycznych podstaw procesów budowy okrętów zaowocowały badaniami naukowymi dotyczących następujących problemów:
1) odkształceń statków oraz metrologii okrętowej;
2) osiowania okrętowych linii wałów oraz metod montażu napędu głównego;
3) warunków higieny pracy i bezpieczeństwa ze specjalnym uwzględnieniem zagadnień ochrony ppoż, zwalczania drgań i hałasów;
4) blokowej budowy i wyposażania siłowni i pomieszczeń okrętowych.
Zagadnienia wymienione w p.1 kontynuowano w Zakładzie Technologii Okrętów i rozwinięto na problemy odkształceń obiektów oceanotechnicznych (komory hiperbaryczne). Tematyka osiowania linii wałów po opracowaniu metod obliczeniowych, które były przedmiotem jednej z dysertacji doktorskich, została wdrożona w przemyśle. Problemy wymienione w p.3 przejęły zakłady i zespoły wyodrębnione z zakładu. Prace projektowe, studia, badania i wdrożenia podane w p. 4 są kontynuowane w postaci prac badawczych umownych w Zakładzie TO oraz współpracy ze Stocznią Szczecińską.
Na początku lat osiemdziesiątych prof. E. Skrzymowski w kierowanym przez siebie zakładzie uruchomił zespół technologii prac podwodnych. Tematyka prac badawczych i rozwojowych koncentruje się na projektowaniu pojazdów i aparatów oraz narzędzi zmechanizowanych do wykonywania prac pod wodą. Seria narzędzi z napędem hydraulicznym do prac na głębokościach do 300 m została wykonana i przebadana ruchowo. Druga generacja narzędzi wykonanych z uwzględnieniem badań ergonomicznych prowadzonych wspólnie z Politechniką Poznańską była przedmiotem eksportu. Prace badawcze dot. technologii podwodnych zaowocowały dwoma dysertacjami doktorskimi pracowników Zakładu, których tematyka dotyczyła ergonomii prac podwodnych oraz projektowania układów ruchowych pojazdów głębinowych.
W wyniku prowadzonych prac naukowych Prof. E. Skrzymowski wypromował trzech doktorantów z pracowników Zakładu TO i jednego z Instytutu Morskiego w Gdańsku. Był też inicjatorem pracy doktorskiej z metrologii okrętowej i zakończonego przewodu habilitacyjnego docenta a obecnie profesora Zakładu. Profesor był recenzentem 6 prac doktorskich, w tym 1 z Niemiec, oraz dorobku naukowego 5 kandydatów na docentów i dorobku naukowego doktora honoris causa Politechniki Gdańskiej.
W czerwcu 1982 r został powołany przez MNSzWiT na prorektora Politechniki Szczecińskiej ds. nauki. W okresie kadencji do 1984 r. zorganizował system sterowania badaniami uzyskując dwukrotny wzrost badań finansowanych przez przemysł. Zracjonalizował politykę patentową i aparaturową. Senat Politechniki Szczecińskiej wybrał Go na prorektora ds. nauki na kadencję 1984-87 rozszerzając działalność pionu o problemy rozwoju kadry i współpracy z zagranicą.
W okresie pełnienia funkcji prorektora Prof. E.Skrzymowski wprowadził Politechnikę Szczecińską do szeregu programów centralnie sterowanych, zwiększajac udział szkoły w badaniach długofalowych. Rozwinął też współpracę z zagranicą przez wspólne prowadzenie badań, organizację konferencji międzynarodowych, publikacje i kształcenie kadr. W uznaniu wyników współpracy Rektor Uniwersytetu w Rostoku nadał Mu w 1986 r odznakę honorową tej Uczelni.
Od 1987 r. pełnił z wyboru funkcję dyrektora Instytutu Okrętowego przekształconego w Wydział Techniki Morskiej P.S., a w latach 1991-1993 dziekana WTM.
Jako konsultant przemysłu budowy i remontu statków czynnie uczestniczy w przedsięwzięciach rozwojowych tych branż. Opracował względnie uczestniczył w opracowaniach i opiniach projektów technologicznych Stoczni Gdańskiej, Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni, Gdańskiej Stoczni Remontowej, Szczecińskiej Stoczni Remontowej, Stoczni Remontowej "Parnica", Morskiej Stoczni Remontowej w Świnoujściu oraz niektórych stoczni rzecznych. Pod stała opieką Profesora były do 1986 r kolejne projekty modernizacji Stoczni Szczecińskiej. Kierował też zespołem technologów Stoczni Północnej opracowujących przedsięwzięcia rozwojowe i modernizacyjne tego zakładu. Jest uczestnikiem wielu gremiów opiniodawczych i doradczych, od zespołów ekspertów ds. żeglugi przy Komisji Planowania (1971-72), przez Rady Naukowe resortu żeglugi a obecnie gospodarki morskiej, Komisję Planu Makroregionu Nadmorskiego (1972-77), rady zjednoczeń przemysłu okrętowego i morskich stoczni remontowych (1969-81), po rady Centrum Techniki Okretowej i Polskiego Rejestru Statków. Był tez przez dwie kadencje członkiem Rady Naukowo-Ekonomicznej Wojewody Szczecińskiego.
W 1990 r. Prezes Rady Ministrów powołał Go na członka Komitetu ds. Nauki i Postępu Technicznego. Działalność tego organu w czasie rocznej kadencji polegała na reorganizacji systemu sterowania nauką oraz przygotowaniu nowych aktów normatywnych Komitetu Badań Naukowych. Jest opiniodawcą szeregu wnioskow na projekty badawczem (granty) zgłoszone do KBN. W latach 1991-1994 był członkiem Sekcji w Zespole Nauk Technicznych KBN.
W 1987 roku uzyskuje tytuł profesora , a w roku 1992 nominację na stanowisko profesora zwyczajnego. Obecnie obok pracy dydaktycznej, Profesor E.Skrzymowski nadal aktywnie uczestniczy w życiu środowiska okrętowego. Pełni funkcję V-ce Przewodniczącego Forum Okrętowego - organizacji pracodawców przemysłu okrętowego, jest ekspertem w CTO.
W latach 1978-1982 Prof. E. Skrzymowski był Prezesem Wojewódzkiego Oddziału NOT. Wykorzystując entuzjazm części środowiska technicznego starał się wpływać na rozwój gospodarki morskiej Pomorza Zachodniego.
Prof. E. Skrzymowski już w r. 1950 odznaczony został Srebrnym, a w r. 1952 Złotym Krzyżem Zasługi. W latach 1960 i 1970 otrzymał Srebrną i Złotą Odznakę "Zasłużony Pracownik Morza", w 1961 r. Złotą Odznakę "Gryf Pomorski", a w latach 1972, 1974 i 1979 Odznaki Honorowe SIMP i NOT. W 1972 r. za działalność naukową i organizacyjną w Politechnice Szczecińskiej Prof. E. Skrzymowski został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, a w 1985 r. Orderem Sztandaru Pracy II klasy. W 1988 r. za zasługi w rekonstrukcji i rozbudowie przemysłu okrętowego, wdrażanie nowych technologii, zorganizowanie Instytutu Okrętowego PS oraz kształcenie kadr został wpisany do Księgi Zasłużonych dla Szczecina. W 1996 r. za całokształt działalności w przemyśle okrętowym i utworzenie zaplecza naukowo-badawczego w Politechnice Szczecińskiej Profesor Eugeniusz Skrzymowski został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.
W podsumowaniu bogatego dorobku zawodowego Profesora E. Skrzymowskiego należy podnieść olbrzymie Jego zasługi w utworzeniu ośrodka naukowego na Wybrzeżu Zachodnim o podstawowym znaczeniu nie tylko dla środowiska naukowego, ale i dla gospodarki tego regionu. Bez Jego samozaparcia, determinacji, dalekowzrocznych posunięć nie byłoby Wydziału Techniki Morskiej, a i okrętownictwo w Szczecinie miałoby inne oblicze. Także dzisiejsze osiągnięcia szczecińskiego ośrodka budowy okrętów - Stoczni Szczecińskiej, Stoczni Remontowej "Gryfia", Stoczni "Parnica", MSR w Świnoujściu i pozostałych zakładów w części są efektem Jego wcześniejszych dokonań.
W imieniu współpracowników i wielu pokoleń wychowanków składamy dostojnemu Jubilatowi najserdeczniejsze gratulacje oraz życzenia zdrowia.